امام حسین ( ع ) با توجه به شرایط جامعه و فسق و فجورهایی که از طرف یزید صورت می گرفت و بی بندو باری ها و زیر پا گذاشتن دین اسلام توسط یزید و یزیدیان وارد مرحله عمل و قیام علیه طاغوت زمانه اش گردید.

در این برهه از زمان سازش هیچ معنا و مفهومی نداشت و باید امام حسین ( ع ) وظیفه خود را به نحو احسن انجام می داد و آن چیزی نبود جز هدفی والا جهت برپاداشتن دین اسلام و اصلاح مفاسد امٌت و احیای امر به معروف و نهی از منکر .

امام حسین ( ع ) و یاران وفادارش برای رسیدن به این هدف از جان و مال و فرزند خود گذشتند و تحت هیچ شرایطی اهل سازش با دشمنان اسلام نبودند .

خاندان اباعبدالله الحسین ( ع ) و یاران پاکش تحریم شدند و آب به رویشان بسته شد اما هیچ وقت از هدف والای خود دست نکشیدند و آن هم فقط جهت رسیدن به منافع دنیایی .

حال جامعه کنونی ما در این برهه زمان جهت رسیدن به منافع دنیایی در رؤیاهای خود می پندارند که اگر دست دوستی به دشمن ( آمریکا و جنایتکاران زمان ) بدهند ، تحریم برداشته خواهد شد و آنها دیگر مشکلی نخواهند داشت .



http://montazer255.blogfa.com/

و چه خیال باطلی !!!!

در مقایسه ای دیگر می توان گفت که اکثر مردم زمان امام حسین ( ع ) اهل سازش با دشمن بودند و به بهانه های مختلف ( سخت بودن شرایط جهاد ، داشتن فرزندان و ... ) از زیر بار جنگ علیه باطل شانه خالی کردند و امام اُمتشان را جز عده اندکی تنها گذاشتند .

حال در جامعه کنونی ما اکثر مردم اهل سازش و سازش پذیری با دشمنان اسلام ( آمریکا و جنایتکاران ) هستند آن هم فقط برای رسیدن به منافع دنیوی .

اکنون خودمان قضاوت کنیم و بیندیشیم که ما جزء کدام گروهیم اهل سازش یا اهل دفاع از حق ؟

اکنون بیندیشیم که اگر ما در زمان امام حسین ( ع ) بودیم چه می کردیم ؟

امام امتمان را بخاطر منافع دنیایی تنها می گذاشتیم یا خیر ؟

تحریم را با جان و دل می خریدیم یا به هر وسیله ای متوسل می شدیم تا فشار ها برداشته شود ؟

اکنون بیندیشیم که آیا فقط گریه کردن بر مصائب واقعه کربلا کافی است ؟

گریه کردن بدون بصیرت چه فایده ای برایمان خواهد داشت ؟

آیا اگر واقعا ما در تحریم هستیم و در شرایط بسیار بدی به سر می بریم پس این همه هزینه های گزاف جهت چشم و هم چشمی ها ( خرید منزل بزرگتر ، ماشین بهتر و ... ) از کجا تأمین می شود ؟

آیا تحریم ما با تحریم زمان اباعبدالله الحسین ( ع ) قابل مقایسه است ؟