والفجر، ولیال عشر
فجر است و سپیده ،حلقه بر در زده است

 روز آمده، تاج لاله بر سر زده است

 با آمدن امام ، در کشور ما

خورشید حقیقت از افق،سرزده است...
هواپیمای حامل امام(ره) بر بال فرشتگان نشسته بود و پروازکنان به دیار یاران می آمد...
دیاری که خون هزاران شهید ، لاله زارش کرده بود و شهیدان اسلام ، پیش پای امام را با پیکرهای گلگونشان گلباران کرده بودند و قدم های رهبر ،  با پلک دیده های منتظر، بوسه باران بود...
و...
جای شهدا خالی بود...
                                                                                                     

وبالاخره ، امام آمد...
از آمدن امام ، تا دمیدن خورشید یوم الله 22 بهمن  ، ده روز طول کشید...
ده روز پرحادثه ، ولی مبارک
ده روز پراضطراب ، ولی سرشار از امید
ده روز، قلب هستی تپید
ده روز، نبض زمان، تندتر زد
ده روز، جدال حق و باطل و فرشته و دیو بود...
امام آمده بود و ضامن نارنجک  فتح را در بدو  ورود در شهیدآباد بهشت زهرا کشیده بود و ده روز، چشم تاریخ ، در انتظار لحظه لحظه ی انفجار مانده بود و زمان ، گوش به زنگ بود که...صدای الله اکبر این امت ، در فضای ایران طنین افکند و آن لحظه ی موعود، فرا رسید و کاخهایی که به  قیمت  ویرانی کوخها برپا شده بود ، بدست مستضعفان سقوط کرد و محشری عظیم پدید آمد...چه تماشایی و دیدنی و عبرت آموز....
و...
جای شهدا خالی بود...
                                                                                                     
این ده روز نوید صبح را می دهد و دستاوردش، طلوع 22 بهمن و شکوفه هایش، آری های پرطراوت ملت ایران در 12 فروردین و میوه هایش، قانون اساسی و مجلس شورای اسلامی و دولت مردمی و استقلال و آزادی و حاکمیت جمهوری اسلامی...
و بذر این همه برگ و بار
و ریشه ی این همه رویش
و ثمره و چشمه ی این همه زایندگی و جوشش ،کوثر (ولایت فقیه) ...
در نوشیدن از زلال این کوثر،
جای شهدا خالی..